Dolina Prądnika w poezji

Dolina Promnik, tak nazwana od potoka, który śrzodkiem jej płynie, iest rzadko widzianą pięknością, kto by ją odczuć umiał. Brzeg nayczystszego tego potoka i obszernieysze ubocza zieloną murawą usłane; wzdłuż zaś ciągną się naywyższe, różnego składu i farby skały, po których wieczne drzewa, na uproszczonym gdzieniegdzie kawałku z ziemi wieszając się, świętość i uszanowanie boiaźliwe dla mieysca tego uważaią, gdyby zamek oycowski, który w dalekości daje się widzieć, położenia tego nie ośmielał, że to dla ludzi, nie dla wyższego iakiego stworzenia piękność ta sporządzona.

Tak pisał niegdyś Franciszek Karpiński, a tworząca później w Ojcowie Jadwiga Łuszczewska (Deotyma) „popełniła” taki oto wiersz:

Ręka przeszłości i piorunów dłuto
Rzeźbią tę ziemię ubłogosławioną.
Rajska dolino! Ty jesteś koroną
Na czole Polski przez Boga wykutą.

Od tamtego czasu minęło wiele lat, ale Dolina Prądnika ciągle znajduje miejsce w poezji.

Dodaj komentarz